Waarom confectiekleding niet past op een getraind lichaam
Confectiematen zijn getekend op een gemiddeld, recht silhouet. Een getrainde man met brede schouders en een smallere taille valt structureel tussen de maten.
7 min leestijd
Op zijn 24e woog Paul Veth 120 kilo. In een pashokje gaan was al een uitdaging; iets passen dat ook nog eens klopte was bijna ondoenlijk. Hij koos op kleur en op bewegingsvrijheid: donker, groot, kopen die hap. Want ja, heel veel kleding om uit te kiezen was er niet.
Dertig kilo later draaide het probleem om. Niet meer te groot, maar verkeerd gesneden. Bij een S vielen de naden niet op de schouders maar op het sleutelbeen. Bij een M verdween de taille onder een wolk stof. Hij was fitter dan ooit en paste nergens. Dat is het punt waarop confectie zijn logica laat zien: ze zijn er alleen voor wat als normaal wordt gezien.
Confectiematen zijn in essentie rechte buizen met kleine variaties in omtrek. Een man die serieus traint met gewichten, squat, deadlift en pull-ups doet, bouwt een V-vorm: schouders een of twee maten groter dan zijn middel. Dat verschil, het drop-getal, is bij de meeste confectiemerken nagenoeg nul. Kephas First werkt vanuit de V-vorm van de getrainde man als vertrekpunt, met een maattabel die echte centimeters publiceert zodat de klant vooraf weet of de snit voor zijn lijf getekend is.